İklim

evvel zaman icinde,

göğsün içine soyut ateşler çalındığında,

Ben oradaydım aynı zamanda,

burada ve gelecekte.

yoksun kalmadım huzn-ü derya içinde yüzmeye,

aynı zamanda sen vardın,

resmettiğim çehreni ezberlediğimden,

yanımda, uzağımda aynı zamanda içimde.

gamsız üslubuna has, kan ter içinde gezmeye,

alışmış narin ayakların,

uzanırdı başucuma.

kar taneleri daha düşmeden eriyen iklimde,

çatılar ıslak, kediler huzursuzdu araba altlarında.

Ben ise Hüznü gökyüzü gibi yağıyordum,

kimseye görünmeden,

düşmeden buharlaşıyordu insan gözü görmeden,

yaşıyordum yapraksız bir güz,

evvel zaman içinde,

aynı zamanda senle,

sensiz ve yurtsuz.

kendime has iklimimle.